PEŁZAJĄCA ŚMIERĆ – ZDZISŁAW BEKSIŃSKI

Częstym motywem w sztuce jest śmierć.Obraz Zdzisława Beksińskiego.Całe życie bał się śmierci... w końcu go zaskoczyła,on został zamordowany w domu własnym.Jego obrazy mroczne, pełne poukrywanych znaczeń.Nad rodziną Beksińskiego krążyło fatum,żona umiera po długiej chorobie,(miała tętniaka aorty)Syn Tomasz Beksiński popełnił samobójstwo – miał 41 lat. Sam Beksiński zginął zamordowany przez dziewiętnastolatka. W nocy z 21 na 22 lutego 2005.Został ugodzony nożem 17 razy.Odmówił pożyczki dla dziewiętnastolatka który wykonywał drobne prace w domu.Ten obraz porusza a za razem przeraża.wywołuje wiele emocji i cały czas pozostaje aktualne. Motywem przewodnim jest bowiem śmierć, która skrada się po cichu niczym pająk. Właśnie w taki sposób jawiła się w oczach malarza – śmierć przychodzi niespodziewanie i niszczy wszystko co napotka na swojej drodze.Z obrazu można wyczytać samotności i nieuchronności śmierci.Koniec świata jawi się w mrocznych, brązowo-krwawych barwach. A śmierć zbiera swoje żniwo, po czym niepostrzeżenie znika z pola bitwy. Palące się w tle miasto oznacza, że śmierć znowu zwyciężyła. Nikt nie przetrwał. Śmierć może przybierać różne kształty, może przypominać człowieka, zwierzę lub pająka. Na obrazie Zdzisława Beksińskiego jest przerażającym stworzeniem, które na przykurczonych kończynach opuszcza zrujnowany teren. Zamiast twarzy widać bandaż, przez który przebija plama krwi. Zamiast tułowia jest owłosiony odwłok, podobny do tego, jakie mają śmiercionośne pająki, a one zawsze uciekną przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Tak samo jak śmierć, która także zdąży się schronić się przed ogniem.Obraz Beksińskiego jest jednym z najbardziej przerażających współczesnych dzieł polskiego malarstwa. Przenika przez nie cierpienie, gniew i rezygnacja. Artysta wie, że nie jest w stanie zmienić swojego losu. Pozostaje mu tylko ból i świadomość, że śmierć przyjdzie także po niego. „Pełzająca śmierć” może być obrazem uniwersalnym, przedstawiającym świat po wojnie, apokalipsie lub katastrofie. Mogą to być także najczarniejsze myśli każdego człowieka, które krążą po umyśle, poszukają ujścia. Każdy bowiem boryka się z własnymi demonami, które mogą jawić się zupełnie inaczej. Pewne jest, że przyprawiają o strach, ale są niezbędne przy walce z cierpieniem, które jest elementem ludzkiego życia.