Jej poezja subtelna, dojrzała, pozbawiona sentymentalizmu, gdzie miłość łączy się ze śmiercią, zmysłowość i świadomość urody ciała z dominującym poczuciem nietrwałości istnienia.Halina Poświatowska, jedna z najbardziej utalentowanych i uwielbianych polskich poetek, zmarła w wieku zaledwie 32 lat. Żyła krótko, ale niezwykle intensywnie – pisała dziesiątki wierszy i listów, nie mogła się opędzić od adoratorów, miała wielu przyjaciół, przez jakiś czas żyła i studiowała w Stanach Zjednoczonych. Wyszła za mąż jako 19-latka, wdową została niespełna dwa lata później – jej mąż również chorował na serce. Samą Poświatowską uratowała operacja w USA. Nie na długo, niestety.Zmarła mając 32 lata. „Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.”
Odkąd cię poznałam, noszę w kieszeni szminkę
Odkąd cię poznałam, noszę w kieszeni szminkę, to jest bardzo głupie nosić szminkę w kieszeni, gdy ty patrzysz na mnie tak poważnie, jakbyś w moich oczach widział gotycki kościół. A ja nie jestem żadną świątynią, tylko lasem i łąką — drżeniem liści, które garną się do twoich rąk. Tam z tyłu szumi potok, to jest czas, który ucieka, a ty pozwalasz mu przepływać przez palce i nie chcesz schwytać czasu. I kiedy cię żegnam, moje umalowane wargi pozostają nie tknięte, a ja i tak noszę szminkę w kieszeni, odkąd wiem, że masz bardzo piękne usta
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz